80’s w jednym klipie

„Goonies”, „Gliniarz z Beverly Hills”, „Rocky”, „Krush Groove”, „Akademia policyjna”, „Zabójcza broń” – dla tych, którzy dorastali w latach 80., te tytuły na pewno powodują zwiększenie endorfin w organizmie. VHSy z tymi filmami zarzynałem do bólu na moim odtwarzaczu wideo. Gwiazdy wspomnianych hitów, obok ikon mody, sportu, literatury, popkultury dekady 80 zebrał w jednym klipie Michael Jackson. Teledyskiem „Liberian girl” dał nam w kilkuminutowej pigułce obraz tego, czym zachwycaliśmy się w latach 80.

„Dedicated to Elizabeth Taylor” – klip, który Jacko zadedykował swojej przyjaciółce nie jest ani najdroższym w jego karierze (do „Black or White”, który kosztował 6 milionów dolarów się nawet nie zbliżył), ani najbardziej rozpoznawalnym (w stylu „Bad”) czy rewolucyjnym (jak chociażby „Thriller”). Ale chyba właśnie wideo do „Liberian girl” jest kwinesencją lat 80 i pokazuje popkulturowych bohaterów tamtej dekady. Oczywiście nie wszystkich rozpoznawalnych w tym samym stopniu w Anchorage na Alasce, w Słupsku czy na kazachskich stepach. Część z nich to bohaterowie telewizji w USA, wtedy mało rozpoznawalni w innych częściach świata. Ale wielu spośród niemal 40 gwiazd, które pojawiły się planie „Liberian girl” to globalne ikony.

„Liberian girl” było 9 singlem z płyty (na której znalazło się 10 piosenek). Realizującemu w 1989 roku klip Jimowi Yukichowi, doświadczonemu reżyserowi wideoklipów (m.in. dla Iron Maiden i Genesis), trudno było przebić poprzednie teledyski z „Bad”. Zresztą sama piosenka, też nie jest jakimś dynamicznym kilerem. Ale, kiedy Jim podzielił się z Michaelem swoim pomysłem, ten od razu dał zielone światło. Akcja miała polegać na tym, że zebrane gwiazdy czekają na zaaranżowanym planie filmowym na realizację klipu. Zastanawiają się, gdzie jest Jacko. A ten pojawia się w finale za kamerą i okazuje się, że filmował oczekujących bohaterów.

Jim opowiadał w wywiadzie, że zapraszanie gości na plan było banalnie proste, bo jak tylko ktoś usłyszał, że ma pojawić się u boku Jacksona, nie tylko sam z radością się zgadzał, ale też zapraszał znajomych. Tak zaproszony Richard Dreyfuss zaproponował Stevena Spielberga, z którym wcześniej pracował m.in. przy „Szczękach”.

Pierwszą osobą, która pojawia się klipie jest ikona mody lat 70 i 80, przy okazji aktorka i wokalistka Beverly Johnson – według „New York Timesa” jedna z najbardziej wpływowych postaci mody XX wieku. W klipie wypowiada słowa, „Naku penda piya/ naku taka piya/ mpenziwe”, które w piosence wykonuje afrykańska wokalistka Letta Mbulu. Słowa są wyznaniem miłości, w języku swahili (choć w Liberii urzędowym jest angielski), kierowanym zapewne do Liz Taylor. Dalej mamy kolejne czarnoskóre gwiazdy tamtej dekady. W skrócie:
Carl Weathers – sam Apollo Creed z „Rocky’ego”.
Whoopi Golberg – w klipie wspomina o swoim słynnym filmie „Jumpin’ Jack Flash”.
Quincy Jones – producencki mistrz, któremu Jacko w dużej mierze zawdzięcza swoją karierę.
Don King – najsłynniejszy promotor boksu, w klipie wraz z synem.
Billy Doe Williams – fanom „Gwiezdnych Wojen” nie trzeba przedstawiać Lando Calrissiana.
Danny Glover – był już po pierwszej „Zabójczej broni”.
Malcolm-Jamal Warner – gwiazda sitcomu „The Cosby Show”, wtedy absolutnego telewizyjnego hitu w Stanach.
Sherman Hemsley – kolejna gwiazda tv, m.in. popularnej na przełomie lat 70 i 80 serii „The Jeffersons”.
Diahann Carroll – aktorka (grała m.in. w „Dynastii”), ale też piosenkarka i prowadząca własne show w tv.
Blair Underwood – też grał u Cosby’ego, ale ja go pamiętam z raperskiego filmowego klasyka „Krush Groove”.

A to tylko część z gwiazd. Rólkę dostała tu nawet autorka romansideł Jackie Collins. Ciekawe, że nie pojawił się sam Bill Cosby, który był wtedy telewizyjnym bogiem. Po latach pewnie jednak Jacko tego nie żałował.

Wspominałem o Apollo Creedzie. Z „Rockym” związana jest jeszcze jedna postać z klipu, Brigitte Nielsen. Modelka i aktorka grała w czwartej części przygód pięściarza, a potem w policyjniaku „Cobra” z Sylwkiem i jeszcze w drugiej części „Gliniarza z Beverly Hills” – którym zresztą na początku miał być… Stallone.

Po raz pierwszy od „Greese” na planie klipu spotkali się Olivia Newton John i John Travolta. Do tego dochodzą kolejne postaci, których chyba nie trzeba przedstawiać, jak Rossanna Arquette, Paula Abdul, David Copperfield, pogromca duchów Dan Aykroyd czy policjant z akademii, Steve Guttenberg. Aaa, no i przecież jeszcze autor przeróbki „Bad” na „Fat” Weird Al Yankovic. Mega gwiazdą był wtedy (i tylko wtedy) jeszcze Corey Feldman – to gość od „Gremlinów” i „Goonies”.

Bez wątpienia to chyba najbardziej szalona zbiorówka gwiazd w historii klipów. Oczywiście były jeszcze podobne plany zdjęciowe z workiem gwiazd (modelkowe klipy George’a Michaela albo „Make Some Noise” Beastie Boys z plejadą genialnych aktorów). Ale chyba żaden klip nie zebrał do tej pory tak okazałej liczby gwiazd popkultury danej dekady jak „Liberian Girl”. No zobaczcie sami:

Michael Jackson – Liberian Girl (Official Video) – YouTube

Otagowane , , ,

Jak w porach roku Vivaldiego…

Czas powrócić na chwilę do kolekcji etykiet zapałczanych. Pisałem o niej kilka razy, pokazując wyjątkowe okazy. Teraz następne.

I zacznę oczywiście od deszczowej Jesieni. Symbolem jest tu spacerująca w deszczu para, pani z parasolką, pan w płaszczu i kaszkiecie. Zdaje się, że ten skarb pochodzi z końca lat 50. Wyprodukowały go Zakładu Przemysłu Zapałczanego w Częstochowie. Tak jak drugi skarb, Zimę. Jej symbolem jest przesiadywanie w domu, przy gazecie. Etykiety te były częścią pudełek po 48 zapałek, w cenie 20 gr.

Dwie kolejne z tej serii wyprodukowały już jednak inne zakłady. Największa fabryka zapałek w PRL, w Czechowicach. Tu mamy w pudełkach już po 64 zapałki, ale też większą cenę: 25 gr.

Symbolem Wiosny, w tym samym kolorystycznym zestawie i z naszą parą bohaterów jest spacer i budzące się do życia kwiatki. Pozostało jeszcze Lato. I tu mamy symbol wypoczynku, relaksu, wolnego czasu: namiot. Wypoczywa w nim znajoma para.

Tylko tam chyba jakiś komar chce przeszkodzić…

Otagowane , ,

Niespodziewana niespodzianka

Wiem, że to taki w sumie oksymoron, no ale to naprawdę była niespodzianka. Kilka dni temu, otwierając kawiarnię, pod drzwiami zobaczyłem tajemniczą skrzynię, pakunek. W końcu podniosłem, ciężkie jak cholera. A wygląda to tak:

Otworzyłem ją, a tam taka piękność.

Maszyna do pisania! I od razu wspomnienia. Na nieco innym, co prawda, modelu, ale też Consul, pisałem sobie różne, pierwsze w życiu rzeczy w mieszkaniu cioci Lucylli w Gdańsku. I teraz mam swojego Consula!

Maszyna Model 221 produkowana w czechosłowackim Brnie w latach 60. Obudowy miały różne kolory, mój jest dość klasyczny.

Zwróćcie uwagę, że ma polską klawiaturę, wszystkie ż, ź, ó, ś…

Zdaje się, że wystarczy wstawić nową taśmę i będzie pisane!

Niby smakołyk

Wspomnienia dzieciństwa, to również wspomnienia słodkości. Moje są dosyć klasyczne, chleb z masłem i cukrem, kogel-mogel, kulki z kaszy itp. Jakoś do czekolad, cukierków itp. nie tęsknię, bo za czasów mojej młodości były po prostu podłe. Jakieś wyroby czekoladopodobne i inne koszmary. Myślę, że to jeden z nich.

Już obrazek na opakowaniu, które znalazłem w swojej kolekcji, no i sam skład pozwalają sądzić, że – delikatnie mówiąc – musiało to być raczej mało smaczne. Nie ma tu słów czekolada, batonik czy coś takiego. Jest „tabliczka mleczna”. No i skład. Nie ma kakao, jest za to ekstrakt kawy zbożowej. Hmmm…

Do tego grafika. Ten bezimienny słodki okaz ma namalowane jakieś łanie i ptaszka. Że niby co to ma oznaczać?

„Smakołyk” wyprodukowała Spółdzielnia Inwalidów Zjednoczenie z Poznania i pochodzi z końca lat 80.

Nie tęsknię.

Miły element dekoracyjny

Co można robić w podróży pociągiem albo pekaesem? Czytać książkę, spać, pisać list miłosny albo…

Wyjąć układankę KAW 50 części. No i spróbować ułożyć. Na przykład takie boćki, które mam w kolekcji. Mi się udało.

Takie mini cudo wydała Krajowa Agencja Wydawnicza, część konglomeratu RSW Prasa-Książka-Ruch. KAW zajmowało się wydawaniem książek, pocztówek muzycznych, ale też właśnie takich perełek. Układanka 50 elementów łatwo zmieści się na małym stoliku, książce itp. Jest z dość twardego kartonu. Idealna na podróż.

Jak pokazuje pudełko kosztowała 40 zł i jest częścią serii „Przyroda ziemi ojczystej”. Pozostałe to Polskie Krajobrazy, Mapy i Galeria Malarstwa. Tutaj mamy bociany. Jest o nich też krótki tekst, do tego o samej serii i układankach. Taka Mini-Układanka wyrabia spostrzegawczość i refleks, uczy wytrwałości i cierpliwości. Można też się nią bawić w grupie, wtedy układamy na czas. A dodatkowo: „złożona i podklejona mini-układanka może stanowić ponadto miły element dekoracyjny”. Może zawisnąć na przykład w toalecie, lub na klatce schodowej.

Opakowanie też epatuje chwytliwymi hasłami: Zabawa dla cierpliwych, Radość dla wytrwałych. i Zachęca: kolekcjonuj układanki KAW!

Mnie przekonało.

Otagowane , , ,

Z panterką do szkoły

I zaczął się nowy rok szkolny. Pamiętam, że było to zawsze takie pomieszanie ekscytacji nowym rokiem i interakcjami w szkole z przerażeniem szkołą. No ale wiadomo, że liczyła się stylówa. Nie wiem czy pamiętacie, ale każda klasa miała inny wzór na kołnierzyku fartuszka? Tak, były fartuszki! My w SP 14 w Słupsku mieliśmy takie:

Obok, to mój ziomek z Finlandii. Z wymiany ze szkołą fińską. Od niego miałem te Nike. A tarcze szkolne, to mieliśmy takie:

No i tak, już wtedy modne były nerki. Widzicie jaką mam panterkę, na zdjęciu powyżej?!
Wiem, trochę jak Cugowski wyglądam…

Otagowane , , ,

Puławy, do zobaczenia

Tymczasem nadchodzi kolejne spotkanie autorskie. Już w najbliższy piątek będę po raz pierwszy w Puławach.

Zapraszam do Mediateki, wstęp wolny. Skupimy się na tym, jak wyglądały zakupy przed laty, rzeczywistość wielkich domów towarowych, ale też wiejskich GS-ów. Będzie o kioskach Ruchu, Składnicach Harcerskich, Peweksach itp.

Do tego prezentacja kilkudziesięciu zdjęć sprzed lat, no i tradycyjnie przywiozę wiele oryginalnych skarbów związanych z tematem.

Do zobaczenia, a tu więcej info: Spotkanie autorskie Wojciecha Przylipiaka – Biblioteka Miejska w Puławach

Otagowane

Golić na eksport

Zgrabne, ładne i elegancko zapakowane… ale jak goli, tego nie wiem, trochę się boję. W każdym razie mam takie cudo dla golarzy. Urządzenie Charków 41 z 1987 roku.

Na kabel, z osłonką, pędzelkiem do czyszczenia i w oryginalnym opakowaniu.

Golarkę wyprodukowały Zagorskie Zakłady Optyczne i Mechaniczne (ZOMZ) znajdujące się w miejscowości Siergijew Posad oddalonej od Moskwy o kilkadziesiąt km. Słynęły z produkcji lornetek, ale takie cuda do golenia też tam produkowano.

Historia zakładu sięga jeszcze czasów sprzed II wojny. Na opakowaniach i samej golarce widać jednak logo Tento. To skrót od zajmującej się handel zagranicznym, czyli eksportem produktów poza ZSRR biurem Tech­noin­torg.

Na opakowaniu jest ciekawa rzecz. Naklejka z pomnikiem i napisem Charków. Udało mi się dojść do tego, że jest to pomnik ukraińskiego malarza i pisarza Tarasa Szewczenki. Zresztą jego pomnik został na początku XXI wieku postawiony też w Warszawie. Ten w Charkowie – wielki na kilkanaście metrów – powstał w latach 30. XX wieku. Taras tu góruje, ale są też postaci robotnicy czy górnika. Podobno do stworzenia rysów tych postaci pozowali aktorzy miejscowego Teatru Berezil. Dziś narodowego teatru dramatycznego Ukrainy. Czy dziś aktorzy golą się czymś takim? No pewnie nie. Też bym się bał.

Otagowane , , ,

Herbatka, z cytrynką

Kto u babci nie pił herbatki ze szklanki w koszyczku, ten nie zna życia. Na przykład w takim koszyczku.

Czerwony, w różnych wzorach, z tworzywa sztucznego, idealny do herbatki.

Takie koszyczki mogły być plastikowe, albo z jakiegoś metalu. Do tego pasowały klasyczne szklanki.

Żeby koszyczki się nie pogubiły, trzeba znaleźć dla nich dobre miejsce. Najlepiej w większym koszyczku. Na przykład takim ze Spółdzielni Inwalidów Kozienice. Spółdzielnia działa od lat 50. XX wieku i oprócz takich cudów produkuje też na przykład sztuczne choinki.

No to nie pozostało nic innego, jak nalać herbatki, z cytrynką…

Otagowane , ,

Skarby od spółdzielni

Kolekcję zasiliła wyjątkowa paczka od znajomej. W niej dużo różności sprzed lat. Czas zacząć o nich opowiadać.

Na początek ładny termometr i higrometr (do mierzenia wilgotności). Urządzenie do postawienia lub powieszenia w domu. Plastikowe, może lekko toporne, ale sprawne i spełniające swoją funkcję.

Wyprodukowała to Spółdzielnia Pracy Zootechnika z Krakowa. Istniała od 1950 roku i specjalizowała się w produkcji urządzeń pomiarowych. Widać też logo ze skrótem pełnej nazwy, czyli Wytwórni Sprzętu Zootechnicznego. Sprzęt dołączy do innych termometrów w kolekcji, na przykład takiego cuda.

Inna spółdzielnia i inny skarb.

Mydło z piękną panią, toaletowe, wyborowe, wyprodukowane przez Spółdzielnię Inwalidów Jedność w niewielkim Staszowie w Świętokszyskiem.

Spółdzielnia działała od 1962 roku. Produkowano tam wiele różnych rzeczy, od ozdób choinkowych, po części samochodowe. No i takie piękne mydła. Ciekawe tylko, kto jest na tym zdjęciu na opakowaniu?

Otagowane , , , , ,
Stwórz swoją własną witrynę internetową, za darmo na WordPress.com.Stwórz swoją własną witrynę internetową.
Zacznij za darmo