Nadchodzi wyjątkowa impreza! Wyjątkowa, bo będzie można zagrać w klasyki sprzed lat.
13 października w godz. 12-18 w Centrum Społecznym Paca 40 w Warszawie odbędzie się impreza „Strefa starych gier – pokój retro”. I my tam będziemy! Staniemy ze skarbami sprzed lat.
Staniemy m.in. z konsolą Atari 2600 z lat 80., o której pisaliśmy TUTAJ. Będzie można zagrać w kultowe gry Pole Position, River Raid, Pac-Man i kilka gier na dwie osoby.
Ale to nie wszystko. Ustawimy także nasze Commodore C64, o którym pisaliśmy TUTAJ.
Tym razem nowość. Nie będziemy odpalać magnetofonu i wgrywać gier, ale załadujemy je prosto z kartridża! Mamy na nim 4 gierki, w tym kultowy International Soccer.
Gra pochodzi z 1983 roku i była wtedy hitem! Media pisały o niej, że „mini masterpiece” i „is a pure action game, but, oh, what action!”.
Można grać w dwie osoby, nie ma spalonych i fauli, są za to mega akcje, ucieczki, dryblingi i bramki!
A kto wygra w sobotę? Zapraszamy wszystkich na imprezę. Wstęp Wolny! Będzie można pograć także w inne kultowe komputery i konsole sprzed lat. Więcej szczegółów TUTAJ.
Kolejne slajdy z domowej kolekcji dobrze pokazujące stylówę końca lat 70. i tamtą rzeczywistość.
Tak wyglądała nowobudowana Warszawa końca lat 70. Tu ulica Bernardyńska na Czerniakowie. Pani w gustownym płaszczu, pan w zestawie na zimową porę. Do tego widoczny na wielu slajdach wózek. I oczywiście samochody. Maluch, Duży Fiat, a w oddali chyba Warszawa. Nie było jeszcze wielu budynków, które dziś zasłaniałyby krajobraz.
A to już dwa zdjęcia z ówczesnym pociągiem. Jakość nie jest najlepsza, ale widać kolej końca lat 70. Prawdopodobnie jest to wagon osobowy 2 klasy nr 50 51 serii Bhixt. Bezprzedziałowy, z ławkami drewnianymi. Produkowano je przez siedem lat, od końca lat 50. Do dziś pozostały podobno tylko trzy takie wagony. Jeden znajduje się w Chabówce. Więcej o nim przeczytacie TUTAJ.
Na zdjęciu dobrze widać jakim wyzwaniem było wejście do niego. Schodki były naprawdę wysoko. A jaka to stacja? A Dębowy Gaj na Dolnym Śląsku. Już tam pociąg nie jeździ…
To wyjątkowy skarb. Pochodzi ze zbiorów rodzinnych, jest genialnym świadectwem minionych czasów, no i może być znakomitym źródłem inspiracji. A chodzi o….
…oczywiście slajdy. Pokazują przełom lat 70 i 80. Otworzyliśmy to rodzinne archiwum, żeby pokazać wam, jak wtedy wyglądał świat na zdjęciach. Zostały zrobione głównie w Warszawie. Widać tu parę nad Wisłą. W wózeczku mała dziewczynka. Tak wyglądała moda końca lat 70. Skóra, jeansowe spodnie – pewnie z Peweksu, wąs i krótkie włosy – oj nie było żartów.
Dobrze widać ją również na kolejnym slajdzie.
Stylowe spodnie pana, płaszcz pani, no i elegancki wózek. A w tle m.in. maluszek oraz prlowskie bloki.
I jeszcze jedno „modowe” zdjęcie. Tym razem, z gościnnym udziałem karetki pogotowia marki Duży Fiat… prawdopodobnie pochodzi z tego samego wypadu, co pierwsze zdjęcie.
Wczoraj pokazałem jeden relaks z naszej makiety H0. Dzisiaj czas na kolejny. Z tej perspektywy wygląda może niepozornie…
Gdyby się jednak przyjrzeć bliżej… zobaczycie opalającą się panią Grażynę. Niestety pani Grażyna lubi opalać się bez zbędnych okryć, co niespecjalnie podoba się panu Lucjanowi. Dlatego, stojąc przy stoliku, daje ostrą reprymendę pani Grażynie. Dziwi się, że ta lubi się opalać przy przejeżdżających obok i nad nimi pociągach…
Mocno wkurzony pan Lucjan zaraz potem udał się do wychodka schowanego między głazami narzutowymi. Ale, jak się domyślacie, tego nie będę już wam pokazywał 🙂
To oczywiście jeszcze niedokończony fragment, ale zamysł główny jest…
Cały czas pracujemy nad naszą makietą H0 opartą przede wszystkim na materiałach (domkach, elementach dekoracji, wagonach itp.) sprzed lat. Szczegóły w zakładce „Makieta H0”. Ostatnio zrobiliśmy taki fragment.
Jest kawiarnia nad wodą, dostawa Pepsi, pan na rowerze, reklama miejscowego piwa jasnego…
A wcześniej ten fragment wyglądał tak:
Samochód Pepsi to Leyland Corgi Juniors produkowany na przełomie lat 70. i 80. Reklama piwa odwzorowuje oryginalną etykietę piwa jasnego pełnego produkowanego w latach 70. we Lwówku Śląskim. Kawiarnia to plastikowy model sprzed kilku dekad. Wagon i tory też pochodzą sprzed 90 roku. Tak jak mata trawiasta. W zasadzie nowe są tylko ludziki. Drzewka iglaste w tle, także sprzed 90 roku. Z kolei słupy telegraficzne zrobiłem z włoskiego modelu do sklejania z lat 80.
Jeszcze kilka małych rzeczy jest do poprawki. Ale całość nabiera rumieńców.
Podobno damami polskiego kryminału sensacyjnego, zwanego też milicyjnym, są Joanna Chmielewska, Hanna Sekuła i Barbara Gordon. Ja trochę o historiach milicyjnych już tu opowiadałem. Chodzi o kryminalny cykl „Ewa wzywa 07…”, o którym pisałem TUTAJ.
Teraz czas na kolejną serię kryminałów. Tym razem od Wydawnictwa Prawniczego i autorki Zofii Kaczorowskiej. Mam trzy jej kryminalnej opowieści. Dwa pochodzą z 1988 roku. Pierwszy to „Strzał na Mokotowskiej”. Genialny tytuł i genialna okładka.
Jej akcja dzieje się w latach 30., 60. i 80. Niestety lata 80. zajmują tylko kilka stron. Ale i tak pojawia się tu Sala Kongresowa w PKiN i nazwanie pewnej piosenkarki Madonną. Zobaczcie sami początek rozdziału…
Autorka przenosi nas też pod Hotelu Victoria, gdzie jeden ze słynnych polskich aktorów zajeżdża białą Toyotą! Jest też Bazyliszek na Rynku Starego Miasta. A żeby nie było niedomówień książka zaczyna się od standardowego: „Żadna z postaci w niej występujących nie jest autentyczna, a ewentualne zbieżności i podobieństwa mogą być przypadkowe”.
Można tu również dostrzec kto przygotował okładkę. To pojawiająca się we wszystkich wspomnianych tu książkach Zofii Kaczorowskiej Bożena Korulska. To także malarka i uznana scenografka. Więcej o niej przeczytacie TUTAJ.
I jeszcze fragment:
Druga książka, z tego samego 1988 roku, to „Szalona noc w Paryżu”. Okładka jak z żurnala…
Jednym z bohaterów jest tu paryski multimilioner. Nie trudno się domyślić co go spotka…
Książkę otwiera motto ze słowami z „Hamleta”, ale ciekawsze są nazwy rozdziałów: „Serenada Szatanów”, „Bogowie podziemia” albo „Toast morderców”.
Z kolei na tytułowej stronie widać ciekawe logo Wydawnictwa Prawniczego. Aha, jeszcze ważna rzecz. Zobaczcie u góry nakład. Niemal 140 tysięcy egzemplarzy!
I jeszcze tradycyjnie tylna okładka z fragmentem książki.
No i kolejna światowa historia, „Przesyłka do Lizbony” z 1989 roku.
Tutaj znalazłem dowód na to, że kiedyś w Hali Gwardii (ta obok Mirowskiej) odbywały się koncerty! Jest też restauracja „Pod Złotym Bażantem”, Fiat 125p, zespół Pelikany („nieomal polska Abba”), znowu Sala Kongresowa, no i duuuużo krwi. Polecam!
Kilka razy wspominałem tu o Polskich Liniach Lotniczych. Na przykład za sprawą biletu wstępu na taras widokowy TUTAJ albo pięknej torby LOT-u TUTAJ.
Opowiadałem również o charakterystycznym logo LOT-u TUTAJ.
Teraz czas na kolejną pamiątkę związaną z LOT-em. Bardzo wyjątkową, bo z rodzinnych archiwów. Oto bilet lotniczy mojego dziadka. Został wydany w 1951 roku i dotyczył lotu z Gdańska (wtedy z lotniska we Wrzeszczu) do Łodzi.
Jak widać na zdjęciu, bilet wydało biuro Orbisu. Ważna jest również informacja z drugiej pieczątki: „Ostatni termin zgłaszania pasażerów na lotnisku 15 minut przed odlotem”.
Oznacza to, że w latach 50. nie trzeba było być na lotnisku tak wcześnie jak dziś…
Zwróćcie również uwagę na piękne liternictwo na tym bilecie, czy właściwie książeczce.
W środku był cały plik karteczek na bilety i kwity bagażowe. Jak widać bilet został wydany na akademię lekarską w Gdańsku. Bilet kosztował 72zł.
Na tylnej okładce można znaleźć kupony na autobusy. Bardzo ciekawa jest jednak część z „warunkami umowy”. Zawiera wiele interesujących informacji.
Jest, na przykład, informacja o tym, że „godziny odlotu i przylotu, uwidocznione w rozkładach lub gdzie indziej, podają jedynie czas przybliżony”.
Albo bardzo ciekawa wiadomość o tym, że bez dodatkowych opłat można było wywieźć gotówkę wartości do 100 dolarów amerykańskich. Dzisiaj to niewiele. Wtedy też nie było majątkiem.
I jeszcze kilka zdań o lotnisku Gdańsk-Wrzeszcz.
Powstało w 1910 roku w miejscu dawnego poligonu. Działało do 1974 roku. Po wojnie i modernizacji otwarto je w 1947 roku. Wówczas posiadało dwie drogi lądowania. Nie był to łatwy obiekt dla pilotów. Z jednej strony, wzgórze i stacja kolejki SKM, z drugiej Zatoka Gdańska. Ale do połowy lat 70. lotnisko działało obsługując m.in. połączenia krajowe do Łodzi czy Krakowa, ale też międzynarodowe (Kopenhaga, Berlin czy Sztokholm). Lądowało na nim wiele gwiazd goszczących na Pomorzu, m.in. Marlena Dietrich i Karel Gott.
Kiedy zamykano lotnisko we Wrzeszczu, które raziło „paździerzową” zabudową, rozwijał się już port w Rębiechowie. Ja jeszcze jeździłem na rowerze na byłym lotnisku, na terenach chyba już dzielnicy Zaspa, a w hangarze obok pamiętam dom handlowy. Teraz chyba jednak już nic nie przypomina tam o tym, że kiedyś lądowały Antonowy i inne podniebne potwory. Więcej o ciekawej historii tego lotniska przeczytacie TUTAJ.
Zgodnie z obietnicą czas na drugą mini serię znaczków sportowych z mojego klasera sprzed lat, tym razem lata 70.
Na początek to, co interesuje mnie najbardziej, czyli żużel. A konkretnie Finał Indywidualnych Mistrzostw Świata na żużlu, który odbył się w Chorzowie w 1973 roku. A tytuł mistrza świata zdobył wtedy Polak, Jerzy Szczakiel (w biegu dodatkowym), a trzeci był Zenon Plech. A oto jak było:
W zestawie widzicie też znaczek z XXX Wyścigu Pokoju z 1977 roku. W pierwszej 10-tce było wtedy dwóch Polaków. Trzeci Tadeusz Mytnik, a dziewiąty Czesław Lang.
Widać też dwa znaczki hokejowe. To z Mistrzostw Świata i Europy w Hokeju Na Lodzie. Odbyły się w Katowicach 1976 roku. Polska nie zagrała wybitnie. Poza jednym meczem, historycznym. W grupie wygraliśmy z ZSRR 6:4.
Dwa piłkarskie dotyczą z kolei Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej w Argentynie w 1978 roku. Tam odpadliśmy po meczu z Brazylią…
Dużo lepiej było cztery lata wcześniej…
Tutaj Polska zajęła 3 miejsce, a Grzegorz Lato został królem strzelców.
I jeszcze lekkoatletyka na koniec. Cztery znaczki wydano z okazji VI Halowych Mistrzostw Europy, które odbyły się w Katowicach w 1975 roku. Zdobyliśmy tu 10 medali, w tym 2 złote (oba w biegach przez płotki).
Szczerze mówiąc, nie wiem, czy teraz też wychodzą znaczki z okazji takich sukcesów Polaków?
A może trochę o znaczkach? W latach 80 i 90 zbierałem je baaardzo namiętnie. Z jednej strony, kolekcja powiększała się poprzez abonament na poczcie, który można było wykupić, a z drugiej, sam szukałem perełek. Dzisiaj mam jeszcze kilka starych albumów. Krótko wspominałem o kilku znaczkach „kosmicznych” TUTAJ. A teraz, przeglądając stare albumy wpadłem na kilka ciekawych sportowych okazów. Podzieliłem je na dekady. Najpierw lata 60, a jutro 70.
Najpierw seria olimpijska z Tokio z 1964 roku. Polska reprezentacja zdobyła na nich, aż 23 medale, w tym 7 złotych. Na pierwszych igrzyskach na kontynencie azjatyckim byliśmy znakomici w boksie i lekkoatletyce. Powyżej znaczki z czterema polskimi medalami: złotymi Waldemara Baszanowskiego w podnoszeniu ciężarów i Egona Franka w szermierce. Z kolei srebrne to: Teresa Ciepły w biegu przez płotki oraz sztafeta 4×100 mężczyzn.
Tu małe wspomnienie:
Tokio 1964 poświęcony jest też znaczek z zestawu niżej. Ale pierwszy z lewej jest znaczek z kolejnych igrzysk, z Meksyku 1968. Polska zdobyła tym razem 18 medali, w tym 5 złotych. Przedstawia sztafetę, ale akurat w sztafecie medali tam nie zdobyliśmy. Inaczej było na Lekkoatletycznych Mistrzostwach Europy w Belgradzie w 1962 roku. Zdobyliśmy 13 medali, w tym 3 złote.
Jest też akcent zimowy. To znaczek z imprezy o ładnej nazwie, Spartakiada Armii Zaprzyjaźnionych. Znaczek pochodzi z pierwszej edycji, z 1961 roku. Gospodarzem była Polska. Zawody odbywały się w Zakopanem, Bydgoszczy i Toruniu.
Teraz seria zimowa + szermierka. Ten zielony upamiętnia Mistrzostwa Świata w Szermierce, które odbyły się w Gdańsku w 1963 roku. Polacy zajęli drugie miejsce w klasyfikacji medalowej, wiadomo, za ZSRR.
Najstarszy z zimowych, pierwszy z lewej, pochodzi z Narciarskich Mistrzostw Świata z 1962 roku, które odbyły się w Zakopanem. Konkursy skoków narciarskich oglądało wtedy nawet sto tysięcy widzów!
Tutaj filmowe wspomnienie:
Pozostałe dwa pochodzą z igrzysk zimowych, kolejno z Innsbrucku 1964 i Grenoble 1968.
I jeszcze dwa. Pierwszy to ponownie Tokio 1964 i wspomnienie naszych genialnych pięściarzy: Kuleja, Grudnia, Kasprzyka, Olecha, Pietrzykowskiego, Grzesiaka i Walaska.
A na finał bardzo udana dla nas impreza, czyli Mistrzostwa Europy w Koszykówce Mężczyzn, które odbyły się w 1963 roku we wrocławskiej Hali Ludowej. Polacy zdobyli srebrny medal, przegrywając w finale z ZSRR.
Bufet PRL 