Na nadchodzącej imprezie „Wyprzedaż towarów PRL” będzie można sprzedać, kupić i zobaczyć wiele gadżetów z minionej epoki. Specjalne miejsce zostanie wydzielone na kasety magnetofonowe i sprzęt do słuchania: Grundig, Kasprzak, a przede wszystkim pierwszy polski walkman Kajtek!
Zapraszamy w niedzielę (16 marca) do warszawskiej Stacji Muranów w godzinach 12-17.
Oto kilka okazów:
A o kasetach pisaliśmy już tutaj: https://bufetprl.com/2013/08/25/muzyczny-nosnik-o-wielu-twarzach/
Odsłaniamy kolejną tajemnicę niedzielnej imprezy w stylu PRL w Stacji Muranów w Warszawie.
Otóż towarzyszyć nam będzie wyjątkowa muzyczka z czarnych płyt, oczywiście z gramofonu Bambino.
Oto sprzęt i płyty, które na pewno wykorzystamy. Zapraszamy!
Szczegóły we wcześniejszych postach.
Już w najbliższą niedzielę w warszawskiej Stacji Muranów (Andersa 13) w godzinach 12-17 będzie można kupić oryginalne gadżety z PRLu! Mało tego, jeśli sami macie takie przedmioty możecie przyjść, ustawić swoje stanowisko (za darmo) i je sprzedać. Zgłaszać proszę się pod adresem: przyj@wp.pl
My oddamy w dobre ręce m.in. takie przeboje:
O kolejnych atrakcjach „Wyprzedaży towarów PRL” już jutro.
Więcej informacji we wcześniejszym wpisie.
Uwaga Warszawiacy i mieszkańcy miast ościennych. Zapraszamy na wyprzedaż do Centralnego Domu Towarowego w Stacji Muranów!
BufetPRL.com współorganizuje wyjątkową imprezę na Muranowie.
Podczas wyprzedaży przedmiotów z minionej epoki (chętni, którzy chcą ustawić swoje stanowisko mogą zgłaszać się pod adresem stacjamuranow@gmail.com) będzie można zobaczyć specjalną wystawę sklepową z PRLu. Wśród eksponatów m.in. odkurzacz Kasia, kaseciak Grundig, radio Jubilat, pierwszy polski walkman Kajtek, przedmiot marzeń-papier toaletowy, zdalnie sterowany Polonez, buty Relaks, wyroby Społem, syfony i kultowe komiksy.
Poza tym przedmioty z zagranicy: enerdowskie piłkarzyki, gadżety z igrzysk olimpijskich w Moskwie 1980, radzieckie gry Elektronika, konsola Atari 2600.
Dodatkowo w Stacji Muranów odbędzie się wystawa kaset magnetofonowych z lat 80. i początku 90. Zostanie też ustawiony oryginalny komputer Commodore C64, na którym będzie można grać.
W tle rozbrzmiewać będą piosenki Franka Kimono, Andrzeja Zauchy i filmowych przygód Pana Kleksa.
Specjalnie przygotowany bufet Stacji Muranów zaopatrzony będzie w oranżadę, kakao, blok czekoladowy, ogórki i inne przysmaki sprzed lat.
Wstęp na imprezę jest wolny. Zapraszamy!
Na moim bliźniaczym blogu o płytach winylowych postanowiłem opowiedzieć o 5 krążkach zakupionych wyłącznie ze względu na okładki. Już pierwsza z nich powinna dać wiele do myślenia:
Po szczegóły zapraszam na http://winylowetrzaski.wordpress.com/
Francja, Hiszpania, Włochy, Kanada, Australia – z całą pewnością nie można powiedzieć, że to były najchętniej wybierane miejsca na wakacje przez mieszkańców Polski w latach 70. i 80. Za to z Bułgarią, NRD czy ZSRR było już inaczej.
W naszej kolekcji znalazły się przewodniki turystyczne po tych trzech krajach. Oto one.
Największy z nich to oczywiście przewodnik, zwany informatorem po ZSRR. Z tego co wiem, z mojej rodziny nikt tam na wycieczki nie jeździł, ale rodzice niektórych kolegów na podwórku często tam bywali. Głównie po to, aby zawieść albo przywieść coś na handel.
Nasz informator wydała Krajowa Agencja Wydawnicza w 1982 roku. Kosztował 50zł i na końcu znajdowała się mapa, ale tylko części europejskiej.
W środku historia kraju w pigułce, każdej z republik z osobna oraz, co najciekawsze, informacje praktyczne. Wykaz hoteli, polskich placówek, ceny komunikacji miejskiej, a nawet godziny pracy urzędów i sklepów. Te drugie pracowały w godzinach 9-20 bez przerw obiadowych. Natomiast urzędy i banki miały przerwę między godziną 13, a 14.
W środku tylko cztery zdjęcia ciekawych miejsc do zwiedzania. Oto część z nich:
Warto zwrócić uwagę na interesujące imię i nazwisko autora tego przewodnika. Światosław Spalle specjalizował się w tym regionie.
Następny jest przewodnik po NRD. Wydany w 1977 roku, kosztował 15zł.
Przewodnik zaczynał się historią Niemieckiej Republiki Demokratycznej.
Ponownie najciekawszy jest dział porad praktycznych. Wśród specjalności kulinarnych NRD wymienia Biersuppe, czyli zupę piwną.
Można się też dowiedzieć, że przedmioty przywożone do NRD nie mogą być tam sprzedawane albo wymieniane. Natomiast z NRD zakazany jest wywóz m.in. ubrań roboczych, taśm magnetofonowych, obuwia, bielizny i telewizorów. Więcej „porad” tutaj:
Trzecim informatorem jest opowieść o Bułgarii. Wydany w 1976 roku, również kosztował 15 zł.
Tutaj warto pokazać ryciny, który znajdują się we wszystkich przewodnikach tego cyklu. Na przykład taka:
A na dokładkę pierwsza rozkładówka ze zdjęciami kurortów:
Do Bułgarii wybrali się w PRLu moi rodzice i bardzo sobie ją chwalili. Ciepło, wino, relaks – można było na chwilę zapomnieć o szarym, dołującym życiu w PRLu. A my w tym czasie pod opieką dziadków mogliśmy bardziej rozrabiać.
O kolejnych przewodnikach opowiemy jak tylko pojawią się w naszej kolekcji.
Ten wpis może wzburzy niektórych gości naszego bloga. Co ma wspólnego MacGyver z PRLem?!
Ano, po pierwsze, jego emisja ruszyła w 1985 roku, a w tym czasie w Polsce Ludowej wciąż trwały aresztowania działaczy Solidarności, w Warszawie odbywały się obrady przywódców państw Układu Warszawskiego, a Wojciech Jaruzelski został przewodniczącym Rady Państwa. Słowem, to był jeszcze zatwardziały PRL.
Po drugie, MacGyver to kwintesencja tego czego nam brakowało w PRLu – efektownego, kiczowatego serialu sensacyjnego.
Poza tym już w najbliższą środę będzie można przypomniec sobie serial, bo o godz. 20 jego emisję rozpocznie kanał CBS Action.
MacGyver potrafił rozbroić rakietę za pomocą spinacza, zrobić szkło powiększające ze spinki do włosów i białego wina, naprawić ciężarówkę sprężynką od długopisu albo przeciąć linę, którą był związany, zębami ryby. Dla Angusa MacGyvera (bohater nie znosi swojego imienia) słowo – niemożliwe – nie istnieje.
Po raz pierwszy świat poznał pracującego dla rządu agenta Phoenix Foundation z Los Angeles w 1985 roku. Wtedy przygody MacGyvera pokazała stacja ABC. W polskiej telewizji po raz pierwszy pojawił się na początku lat 90. Ogółem nakręcono 139 epizodów (siedem sezonów) oraz dwa filmy telewizyjne.
To, co pierwsze rzuca się w oczy – a przecież był to czas, kiedy królowała seria kinowa z rozczłonkowującym przeciwników Johnem Rambo – to to, że MacGyver zamiast przemocy do rozwiązywania problemów używał sprytu i wiedzy. Dobrze ilustruje to ten plakat i hasło:
Mac gardził bronią (kiedy był mały, jego kolega został zastrzelony), choć incydentalnie miał ją w ręku. Jedynie w pilocie trzyma AK-47. Jego ulubionym przedmiotem jest szwajcarski scyzoryk.
Zaskakująca jest zbieżność życiorysów MacGyvera i grającego go Richarda Deana Andersona. Obaj pochodzą z Minnesoty, urodzili się tego samego dnia (w odstępie roku), są fanami hokeja (w jednym z epizodów MacGyver jest trenerem młodych hokeistów). Filmowy MacGyver zna kilka języków, alfabet Morse’a, umie jeździć na nartach, wspina się (mimo że ma lęk wysokości), a do tego gra na gitarze.
Wielkim przyjacielem bohatera jest doświadczony pilot Jack Dalton (Bruce McGill), który zaskakująco często pakuje się w tarapaty. Jest też jego szef Pete Thornton (Dana Elcar). No i wrogowie. Największym z nich jest Murdoc Cook (Michael Des Barres), któremu Mac wielokrotnie wchodzi w drogę. W serialu wystąpiło kilku znanych aktorów, chociażby Teri Hatcher („Gotowe na wszystko”), Cuba Gooding Jr. (późniejszy laureat Oscara za „Jerry’ego Maguire’a”), Joan Chen, Adam Arkin („Przystanek Alaska”) i Jason Priestley („Beverly Hills 90210”).
„MacGyver” odniósł sukces, ale jego formuła po siedmiu latach się wyczerpała i w 1992 roku stacja ABC zaprzestała dalszej realizacji. Został zastąpiony „Młodym Indianą Jonesem”. Historia MacGyvera nie kończy się jednak na początku lat 90. W 2006 roku Richard Dean Anderson zagrał postać inspirowaną serialem w reklamie zaprezentowanej podczas Super Bowl. Rok później w programie „Saturday Night Live” zaczęły się pojawiać skecze parodiujące serię pod nazwą „MacGruber”. W 2010 roku powstał nawet film o MacGruberze. Dean Anderson powrócił do postaci dwa lata temu w krótkometrażówkach kręconych przez Mercedesa. O MacGyverze mówiło się w animowanych „Simpsonach” i popularnonaukowych „Pogromcach mitów”. I na pewno jeszcze nie powiedziano ostatniego słota.
Oto niezapomniana czołówka serialu:
http://www.youtube.com/watch?v=PNl9M5TxGC8
Tekst o serialu znalazł się w dodatku „Kultura” w Dzienniku Gazecie Prawnej z dnia 28.0213.
Piękną czerwoną płytę winylową Super Disco Album dołączyła w latach 70. do gazety zachodnioniemiecka bulwarówka „Bild”. Opowiadam o niej na swoim blogu o analogach http://winylowetrzaski.wordpress.com/
Polecam serdecznie!
Gadżet jaki ostatnio znalazł się w naszej kolekcji to bomba podwójna.
Po pierwsze: to jedna z najbardziej kuriozalnych, a jednocześnie nowatorskich rzeczy w PRLu.
Po drugie: firma, która ją wyprodukowała widnieje w dokumentach Wikileaks.
Ale od początku…
Jak informuje opakowanie tego produktu Torba-Poduszka jest „niezbędna przy wyjazdach na wczasy, urlop, camping, wygodna w użyciu na plaży, w wagonie i na wycieczkach”.
To wszystko widać też zresztą na pięknych rysunkach. Można do niej zbierać grzyby albo oprzeć się na niej przy namiocie. Gatunek produktu oznaczono symbolem „I” także nie ma żartów.
Jak pokazują pieczątki na opakowaniu produkt pochodzi z roku 1969 i kosztował 48 zł. Długopisem jest też napisany jej kolor „czerwona”.
Ciekawe, że to tak naprawdę gadżet reklamowy, bo na Torbo-Poduszce jest znak „PZU”.
Wyprodukowały ją Zjednoczone Zespoły Gospodarcze Veritas mieszczące się w Warszawie przy ulicy Chłodnej 31. Firma nazywała się też swego czasu INCO Veritas. I tu dochodzimy do wyjątkowej informacji. Otóż firma znajduje się w dokumentach na stronie Wikileaks. To dowód na jej współpracę z USA, dokument pochodzi z połowy lat 70.!
http://www.wikileaks.org/plusd/cables/1974WARSAW07002_b.html
W dokumentach jako nazwisko kontaktowe widnieje „Jan A Zakrzewski”. Prawdopodobnie chodzi o dziennikarza, który w latach 70. był korespondentem Polskiego Radia i Telewizji Polskiej w Nowym Jorku. Był też cenionym tłumaczem i pisarzem.
Same Zjednoczone Zespoły Gospodarcze też są bardzo ciekawe. Utworzył je Bolesław Piasecki, znany katolicki działacz w PRLu związany ze Stowarzyszeniem PAX. Podobno w ZZG Veritas pracowało wielu byłych żołnierzy AK.
Z tego co udało nam się dowiedzieć to właśnie ta firma odpowiada za produkcję chociażby płynu Ludwik (od 1964 roku) oraz produktów kosmetycznych Celia i pasty do podłogi oraz obuwia Buwi.
Teraz pod adresem ZZG Veritas w Warszawie, czyli na Chłodnej 31 mieści się Winosfera.
Na deser szyjka, przez którą pompowało się naszą historyczną Torbo-Poduszkę.
Nadarzyła się dobra okazja żeby kontynuować filmowy klimat na naszym blogu.
Otóż na zaprzyjaźnionym ciekawym blogu „FilmAvenue” pojawiła się znakomita opowieść o klasyku kina klasy B z lat 80., który królował wtedy na VHS. To „Alone In The Dark” z takim aktorami jak Jack Palance, Martin Landau czy Donald Pleasance.
Polecamy opowieść o tym wyjątkowym filmie na http://filmavenue.wordpress.com/2014/02/13/alone-in-the-dark-1982/
Bufet PRL 